(fic)6 feel 6 sin chapter 1

posted on 08 Apr 2012 00:08 by mookimiku in fic directory Fiction

chapter 1

“รับนะเลอเช ฮึบ”

‘วิ้ว    ตุบ ขลุกๆๆ’

“พ่อฮะ อย่าโยนไกลผมรับบอลไม่ได้นะ”เลอเช เด็กชายวัย5ขวบ โวยวายใส่ผู้เป็นพ่อ ที่โยนบอลมาจนตนรับไม่ได้

“ฮ่าๆๆๆ พี่เลอเชรับไม่ได้ สมน้ำหน้า แบร่ๆๆๆ”เสียงเล็กล้อเลียนเลอเช จนเขาต้องหันไปแก้ตัว

“มะ ไม่ใช่สักหน่อยนะเมร่า ก็คุณพ่อโยนมาไกลพี่ก็เลยรับไม่ได้ต่างหากเล่า!”

“เมร่าไม่เชื่อหรอก พี่เลอเชไม่เก่งถ้าเป็นเมร่านะ ลูกเมื่อกี้รับได้สบายๆเลย”เมร่าน้องสาววัย3ขวบ ไม่เชื่อพี่ชายที่ตอนนี้เริ่มหน้าแดงด้วยความโมโหปนอาย

“พี่เก่งนะ เมร่านั่นแหละไม่เก่ง”

“เมร่าเก่ง พี่เลอเชนั่นแหละไม่เก่ง”

“พี่เก่ง”

“เมร่าเก่ง”

“พี่เก่ง”

“เมร่าเก่ง”

“พี่..”

“เอาน่าๆ อย่าทะเลาะกันสิลูก ลูกพ่อเก่งทั้งสองคนเลย”ผู้เป็นพ่อต้องรีบห้ามทัพ ก่อนที่จะเกิดการลงไม้ลงมือของเด็กๆ

“เห็นไหม คุณพ่อบอกว่าพี่เก่ง”พี่ชายยังคงไม่ยอมแพ้ หันไปลบคำปรามาสของน้องสาว

“โธ่ พี่เลอเช ทำตัวเป็นเด็กๆไปได้”กลับกลายเป็นว่าโดนเจ้าน้องสาวตัวดีพูดจาเป็นผู้ใหญ่ แล้วส่ายหัวเหมือนเอือมระอา

“อะไรกันเล่า ใครหล่ะเริ่มก่อน”

“คุณพ่อขา อุ้มเมร่าหน่อย เมร่าอยากจับใบไม้สูงสูงงงง”น้องสาวกลับไม่สนใจพี่ชาย หันบอกให้พ่ออุ้มแทน

“สูงสูงงงง เลยหรอ ได้สิค่ะ มาเร็ว ฮึบ”ผู้เป็นพ่อก็ตามใจลูกสาว อุ้มเด็กจอมแกล้งพี่ชายมาไว้แนบอก

“ฮึก ๆ ฮือๆๆๆ”อยู่ดีๆ เด็กชายก็ร้องไห้ออกมาเสียงดังจนผู้เป็นพ่อตกใจ รีบวางลุกสาวลงแล้วนั่งยองๆหน้าเด็กชาย

“เป็นอะไรลูก ร้องไห้ทำไมครับ ไหนบอกพ่อสิ ล้มหรอ”ผู้เป็นพ่อถามด้วยความเป็นห่วง สายตาก็สำรวจหารอยแผลตามแขน ขา

“ฮือๆๆ ปะ เปล่า ฮึก ฮะ ฮือๆ”เด็กชายตอบแต่ยังคงร้องไห้ต่อ ทำให้ผู้เป็นพ่อสงสัยมากกว่าเดิม

“อ้าว ไม่ได้ล้ม แล้วร้องไห้ทำไมหล่ะลูก ฮืม”

“ฟืดดดดดด”เด็กชายสูดหายใจลึก กลั้นเสียงสะอื้น ก่อนพยายามจะอธิบายให้ผู้เป็นพ่อเข้าใจ

“อี๊ พี่ชายน่าเกลียดชะมัด คิกคิกคิก” เสียงเล็กๆของเมร่าพึมพำกับตนเองเบาๆ แต่มันก็ดังพอที่จะทำให้คนที่พยายามกลั้นน้ำตาไว้ปล่อยโฮออกมาอีกครั้ง

“แงๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ”

“ไม่เอาน่าเมร่า อย่าว่าพี่เค้าสิลูก  เลอเชมาเร็วมาให้พ่อโอ๋ๆดีกว่า”ผู้เป็นพ่อจึงหันไปเอ็ดลูกสาว แล้วเรียกลูกชายมาอุ้มพร้อมกับโยกไปมาเป็นการโอ๋

“อะไรค่ะ คุณพ่อคุณลูกๆ เล่นอะไรกันค่ะเนี่ย ถึงได้ร้องไห้กันตาบวมเชียว”หญิงสาววัยสามสิบต้นๆเดินออกมาจากภายในตัวบ้านพร้อมจานแตงโมสีแดงฉ่ำน่ากินถามขึ้น

“ก็พี่เลอเชหน่ะสิค่ะคุณแม่ อยู่ดีๆก็ร้องไห้ โฮๆ แงๆเลยคะ”เจ้าตัวแสบรีบฟ้องผู้เป็นแม่เสียงเจื้อยแจ้ว 

“แล้วเลอเชร้องไห้ทำไมครับ”เธอจึงหันไปถามลูกชายที่ซุกหน้าสะอื้นอยู่บนไหล่ของสามีเธอ

“เม ร่า แกล้ง เช ว่า เช ไม่สนใจเชด้วย”ได้ยินคำตอบผู้เป็นแม่ถึงกับปวดหัว ‘ปกติเขามีแต่พี่แกล้งน้องไม่ใช่หรอ แล้วนี่ทำไมถึงโดนเจ้าเมร่าแกล้าเอาหล่ะเนี่ย’  หันไปมองเจ้าตัวแสบ ตอนนี้ก็นั่งแคะเม็ดแตงโมเย็นฉ่ำอย่างสบายใจ ไม่รู้ร้อนรู้หนาว

แต่จู่ๆ มือเล็กก็หยิบแตงโมเอามายื่นตรงหน้าผู้เป็นพ่อ

“ให้พ่อหรอค่ะ”ผู้เป็นพ่อถามด้วยสงสัย ร้อยวันพันปี ลูกสาวคนเล็กไม่เคยจะยื่นของกินให้ใคร แต่อยู่ๆมายื่นให้ตรงหน้า เขาเลยออกจะแปลกใจอยู่เล็กน้อย

“เปล่าค่ะ คุณพ่อเอาพี่เลอเชลงมา เลิกอุ้มได้แล้ว”เด็กสาวส่ายหัวปฎิเสธ แถมยังบังคับให้ผู้เป็นพ่อเลิกโอ๋พี่ชาย

เขาจึงนั่งยองๆวางลูกชายให้ยืนตรงหน้าเจ้าตัวแสบ

“อ่ะ เลิกร้องได้แล้ว อ้าปากเร็ว”พี่ชายที่ยังปาดน้ำตา อ้าปากตามคำสั่งของน้องสาว ถึงแม้จะงงๆก็ตาม

เจ้าตัวแสบยื่นแตงโมที่แคะเม็ดหมดแล้วส่งเข้าปากพี่ชาย

“เป็นไง อร่อยไหม”น้องสาวรอคำตอบพี่ชายตาแป๋ว ทำเอาเลอเช่ถึงกลับหยุดร้องและหายโกรธทันที

“อื้ม ขอบคุณนะ”เด็กชายพยักหน้าตอบรับ

“ใช่ไหมล่ะ ไม่มีเม็ดอร่อยมากๆเลย เดี๋ยวเมร่าแคะเม็ดให้อีกนะ มาเร็วๆ”เจ้าตัวแสบยิ้มอย่างชอบใจ พร้องทั้งจูงมือพี่ชายไปนั่งกินแตงโมกับตน

ทำเอาผู้เป็นพ่อกับผู้เป็นแม่ระบายยิ้มออกมาด้วยความเอ็นดู

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

‘ฟิ้วววววว ฟิ้ววว ฟิ้วววว’

‘ฉึก ฉึก ฉึก’

“อ้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก”

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด”

“คุณพ่อออออออออ!!!!!!!”

อยู่ๆก็มีมีดสามเล่มที่มีใครบางคนเหวี่ยงมาปักเข้าที่ต้นขาสองข้างและท้องของผู้เป็นพ่อ ผู้เป็นแม่ตกใจกรีดร้องเสียงดังจนเด็กๆหันมาพบกับภาพที่น่ากลัว

“หยุดแหกปากไม่อย่างนั้นฉันจะเสียบพวกแกเดี๋ยวนี้เลย”เสียงขู่ของชายร่างเล็กดังขึ้นข้างหูของหญิงสาวพร้อมกับคอที่โดนล็อคเอาไว้ด้วยแขนบางและมีดที่แหลมคม

“โอ้ เข้าเป้าเป๊ะ เหมือนจับแทงเลยแฮะ ฝีมือไม่เคยตกเลยนะครับทาลัน”ชายอีกคนที่ร่างสูงกว่าเดินมาดูมีดที่ปักอยู่บนตัวของชายเจ้าของบ้าน

“พะ พวกแกเป็นใคร!!!”ผู้เป็นพ่อใข้ความพยายามเค้นเสียงถามคนแปลกหน้าทั้งสองทั้งๆที่ตนเองก็ทรุดลงกับพื้นไม่มีแรงยืนได้แล้ว

“ไม่น่าถามนะครับ พวกเราก็เป็นนักฆ่าไง”ชายร่างสูงตอบเหมือนเป็นเรื่องง่ายๆ

“แล้ว ทำ ไม ถึง อุก....”พูดไม่ทันจบชายร่างใหญ่ก็กระทืบซ้ำที่ท้องด้วยความรำคาญ

“คุณค่ะ!!!!”

“คุณพ่อ(x2)!!!!!!!!!”

“จะตะโกนกันทำไมห๊ะ!!!!”ชายร่างเล็กที่เอามีดจ่อคอผู้เป็นแม่อยู่สะดุ้งตัวสั่นด้วยความตกใจตวาดออกมาจึงทำให้ปลายมีดกดเข้าเข้าเนื้อของหญิงสาว เลือดค่อยๆไหลออกมาเป็นทาง

“โอ้ย!! ฮือ ปล่อยพวกเราไปเถอะนะค่ะ อย่าทำร้ายพวกเราเลย คุณต้องการอะไรเรามาคุยกันดีๆเถอะนะค่ะ อย่าทำแบบนี้เลยฮือๆ”หญิงสาวอ้อนวอนชายแปลกหน้าทั้งสอง

“ปล่อยคุณแม่เดี๋ยวนี้นะ”เด็กหญิงตัวเล็กเดินเอากำปั้นมาทุบชายที่กำลังทำร้ายผู้เป็นแม่ของตนด้วยมีด

“ ’พลั่ก ตุ้บ’ น่ารำคาญ!!!!”ชายร่างเล็กใช้ขาข้างที่โดนเด็กหญิงเอากำปั้นทุบเตะเด็กหญิงตัวเล็กลอยไปกระแทกกำแพงจนสลบไป

“เมร่า!!!!!!”

‘พลั่ว!!’ เลอเชร้องด้วยความตกใจ แต่ก็โดนชายร่างใหญ่ใช้กำปั้นตบเข้าที่ใบหน้าอย่างรุนแรง

“อย่างตะโกนเสียงดังสิน้องชาย ทาลันของพี่เค้าไม่ชอบ”พูดด้วยเสียงที่อ่อนโยนพร้อมรอยยิ้ม แต่สายตาที่มองเด็กชาย ทำให้เลอเชร้องไห้ออกมา

“พี่ครับอย่าฆ่าพวกเราเลย ผมกลัวแล้ว อย่าทำอะไรเราเลยนะฮะ ฮือๆ”

“หึหึ อยู่นิ่งๆอย่าตะโกนเสียงดังก็พอ”

“อยะ อย่า มา แตะ ต้อง ลูก ของ ฉัน”

‘พลั่ก’

“จะตายแล้วยังไม่เจียมนะแก”ผู้เป็นพ่อคลานมาจับขาของชายร่างสูงไว้ เพื่อช่วยเหลือลูกชายแต่ก็โดนกระทืบซ้ำเข้าที่เดิมอย่างไร้ความปราณี

“ไหนๆคุณก็จะตายแล้ว ฟังให้ดีๆนะ คนที่จ้างพวกเรามาก็คือคุณอลัน เพื่อนรักของคุณไง”

“ไม่จริง อลันเป็นเพื่อนรักผม เขาไม่มีทาง ทำแบบนั้น ไม่มีเหตุผลเลย”ผู้เป็นพ่อได้ยินคำบอกเล่าของชายร่างสูงก็ปฎิเสธ ไม่เชื่อคำพูดของเขา

“ไม่เชื่อนั้นก็เรื่องของคุณ ส่วนเหตุผลของคุณอลัน ผมไม่ทราบ ผมแค่รับคำสั่งฆ่าคน ไม่ได้มีหน้าที่ต้องไปฟังเรื่องส่วนตัวของใคร”

“........”

“แล้วก็นะ ไว้ใจคนอื่น มันจะดีหร๊อ โง่หรือบ้ากันแน่”

“คุณ พูด อะ ไร ของ คุณ ผม ไว้ ใจ เค้า เพราะ เค้า คือ เพื่อน รัก ของผม”

“คุณนี่มันโง่แบบฉุดไม่อยู่จริงๆ เอาเหอะ ตายๆไปได้แล้วผมรำคาญคุณเกินทน ไว้ผมเบื่อๆ ผมจะส่งคุณอลันไปหาคุณ ถึงตอนนั้นก็ถามในนรกเลยแล้วกัน”

“!!!!!!!!”ผู้เป็นพ่อเงยหน้ามองด้วยความตกใจ

“ฉึก ฉึก ฉึก ฉึก ฉึก.........”มือหนาดึงมีดออกจากท้องของชายผู้น่าสงสารแล้วแล้วแทงเข้าไปที่บริเวณท้องซ้ำๆ และท้ายที่สุดเขาก็แทงไปที่หัวใจ

“อ้ากกกกกกกกกก........”

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด”

“คุณพ่อ”

‘ฉึก!!!!’

“คุณแม่”

หญิงสาวกรีดร้องโหยหวนเมื่อเห็นภาพสามีของตนถูกแทงและหมดลมหายใจไป ทำให้ชายร่างเล็กที่ล็อคคออยู่ตกใจแทงมีดเข้าไปที่คอสุดด้าม ร่างของหญิงสาวค่อยๆร่วงลงพื้นราวกับใบไม้ยามร่วงหล่น เหตุการณ์ทุกอย่างอยู่ในสายตาของเลอเช แต่เขาทำอะไรไม่ได้เนื่องจากแรงที่ถูกตบด้วยกำปั้นของชายร่างสูงมันรุนแรงจนเด็กตัวเล็กอย่างเขาลุกไม่ไหว

“หึหึ จับตาดูไว้นะ พี่เชื่อ ว่าน้องต้องชอบ”ชายร่างสูงเดินมาจิกผมเลอเชให้ดูชายร่างเล็กที่ปลิดชีวิตของผู้เป็นแม่ กำลังเดินไปทางน้องสาวที่สลบอยู่ข้างกำแพง

“ไม่นะ ไม่!!!!!!!”เลอเชร้องเสียงดังห้ามชายร่างเล็กด้วยแรงทั้งหมดที่เหลืออยู่

 ‘ฉึก!!!’

แต่กลับกลายเป็นว่า เสียงของเด็กชายไปกระตุ้นให้ชายร่างเล็กปามีดเข้าไปที่หัวใจของเมร่า

‘ปึก!!!!!’ชายร่างสูงจับศีรษะของเลอเชกระแทกกับพื้น

“ไอ้เด็กโง่ ก็บอกแล้วว่าอย่าตะโกน ทาลันของฉันไม่ชอบ!!”

“พอได้แล้วน่านิฟท์ ฆ่าๆไอ้เด็กนี่สักทีจะได้กลับบ้าน ประสาทจะเสียแล้วเนี่ย”ชายร่างเล็กพูดด้วยท่าทางแปลกๆล่อกแล่กไปมาและตัวสั่นเล็กน้อยเหมือนคนกำลังกลัวอะไรสักอย่าง

“คร้าบๆ”ชายร่างสูงขานรับ

ในขณะที่เขากำลังจะลงมือฆ่าเลอเช เด็กชายก็เงยหน้ามามองเขาด้วยใบหน้าเปื้อนน้ำตาแต่ทว่าสายตาเต็มไปด้วยความโกรธแค้น

เขาลดมีดลงแล้วใช้มืออีกข้างบีบเข้าที่คอของเด็กชาย

“เปลี่ยนใจ ฉันไม่ฆ่าแกดีว่า แต่ดูไว้นะไอ้หนู แล้วจำหน้าฉัน คนที่ฆ่าครอบครัวของแกเอาไว้ รีบๆโตด้วยหล่ะ เพราะฉันจะรอวันที่แกกลับมาแก้แค้นหึหึหึ”พูดจบชายร่างสูงก็ลุกขึ้นพร้อมกับมือข้างที่ยังคงบีบคอเด็กชายอยู่ ร่างเล็กๆจึงลอยขึ้นมาแล้วถูกเหวี่ยงไปกระแทกกับกำแพงที่เดียวกับที่เมร่านอนหมดลมหายใจ

“หมายความว่าไง ทำไมนายไม่ฆ่าให้มันจบๆไป”ชายร่างเล็กถามเบาๆข้างตัวชายร่างสูงพร้อมกับจิกเล็บเข้าที่แขนของอีกฝ่าย

“โอ๊ยๆๆๆ ผมเจ็บนะครับทาลัน ปล่อยเถอะครับ ทั้งแขนผมและก็เด็กนั่น”ชายร่างสูงร้องโอดโอยแต่กลับมีท่าทีสบายๆไม่ได้เจ็บปวดใดๆ

“ทำไม!!”เสียงหวานเริ่มกระชากมากขึ้นด้วยความที่ไม่ได้คำตอบที่ต้องการเสียที

“ก็เผื่อไว้ว่า อีกสักสิบหรือยี่สิบปี ผมจะได้มีอะไรทำอย่างเช่นหนีจากการถูกไล่ฆ่าของไอ้เด็กนี่ไงครับ^^”ชายร่างสูงตอบราวกับว่ามันเป็นเรื่องน่าสนุกสนานเต็มที่

“พูดบ้าอะไรของนาย==’”ชายร่างเล็กขมวดคิ้วด้วยความหงุดหงิด

“เอาน่าๆ กลับบ้านกันดีกว่า ป่านนี้บอสคงรอลูกชายสุดที่รักแย่แล้ว”นิ้วเรียวถูกส่งไปกดเบาๆกลางรอยขมวดที่หน้าผากของร่างตรงหน้าด้วยความรักใคร่ พร้อมกับเบี่ยงประเด็นกล่าวถึงอีกคนที่จะทำให้ร่างเล็กตรงหน้าอารมณ์ดีขึ้น

“ก็ได้ ฉันก็คิดถึง ’พ่อ’มากๆแล้วเหมือนกัน"พูดจบทั้งสองก็เดินหันหลังจากบ้านหลังนี้ไป ทิ้งไว้เพียงความโกรธแค้นของเลอเช

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“ฉันจะฆ่าแก!!!!!!!”

.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
...........................................................................................

 

edit @ 7 Mar 2016 23:03:28 by mkmk